Als klein meisje was de keuze voor een hobby snel gemaakt. Mijn moeder en beide oma’s waren actief bij Stichting Toneelgroep Reuver. De liefde voor het grimeren heb ik van mijn oma Nelly Beurskens-Avesaath overgenomen. Grimeren is voor mij meer dan een mooi gezicht maken. Het is de laatste echte transformatie waarin een speler verandert in een personage. Op de grimeerkruk mag ik mijn creativiteit de vrije loop laten, terwijl er tijd is voor een grap, roddeltje of een moment van ontspanning. Sommige mensen zijn geboren voor het toneel. Dat zie ik als ik naar mijn moeder Ans Beurskens – Geerlings kijk. Al bijna 60 jaar is ze lid van onze vereniging. Ze kan elke rol spelen, is een geweldige voorzitter en regisseuse. Ze regisseert bij onze volwassenen en heeft zelf een toneelclub opgericht voor PSW (Toneelgroep Uniek). Ik ben trots op haar en ben dankbaar dat ik elke dinsdag samen met haar in de Schakel mag zijn. Net als mijn oma Fien Geerlings – van Keulen sta ik liever achter het doek dan ervoor. Toen ik zelf nog speelde, was zij onze souffleur. Ik heb 10 jaar kleine rollen gespeeld. De hoofdrol ambieerde ik nooit; dansjes verzinnen, posters maken en anderen helpen vond ik veel leuker. Daarom sta ik nu vooral achter de schermen als regieassistent en secretaris. En soms moet ik alsnog lastminute inspringen. Toen ik dit jaar door Iris van Ginkel gevraagd werd om Xelopei te spelen, twijfelde ik even, het is toch al 15 jaar geleden dat ik een rol had. Maar op het moment dat mede-speelster Dawn zei: “Moet je doen joh, dat is leuk voor je jubileum en je mag een mooie jurk aan!”, was ik meteen overstag. Ik hoop dat iedereen net zo geniet van De legende van de Lady Bonny als ik!